عشق

با سلام خدمت دوستان و همراهان خوب من. من از اینکه این چند وقت طولانی شما را منتظر داستانهایم گذاشته ام عزر می خوام. امروز اومدم جدیدترین و پرهیجان ترین داستانی رو که تا حالا نوشته ام را برایتان خبرشو بدم.

اسم داستان: خواب عشق

نویسنده: مهدی گرامی(خودم)

البته این داستانم رو آماده کردم اما هنوز تایپ نکرده ام. قول میدم در اولین وقت تایپ کرده و در اختیارتان بگذارم. با تشکر فراوان.

خواب عشق

شما نجار زندگی خود هستید

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده میکرد . یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت .

پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند .

صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند، اما نجار بر حفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد .

سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد .

نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود . پذیرفتن ساخت این خانه را برخلاف میل باتنی او صورت گرفته بود . برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد .

او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد . صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد .

زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!

نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد .

در واقع اگر او میدانستکه خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتری برای ساخت آن بکار می برد و تمام مهارتی که در کار داشت برای ساخت آن بکار می برد . یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد .

این داستان ماست .

ما زندگیمان را میسازیم . هر روز میگذرد . گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم . اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم . فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم ، ممکن نیست .

شما نجار زندگی خود هستید و روزها ، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود . یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود .

مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید.

—–

با سپاس از ایمیل جواد“javad gh66″ دوست نازنینم

برداشته شده از وبلاگ الهه مهر

 http://21mehr.wordpress.com/

بدرود.

ای نازنین ای نازنین در آینه ما را ببین
از شرم این صد چهره ها در آینه افتاده چین
 
از تند باد حادثه گفتیم که جان در برده ایم
اما چه جان بردنی دیریست که در خود مرده ایم
 

کو صافی و صداقت آیینه؟

آری ......... زندگی صحنه هنرمندی ماست

چنان دل کندم از دنیا, که شکلم شکل تنهایی ست
ببین مرگ من را در خویش, که مرگ من تماشایی ست
مرا در اوج می خواهی, تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز, مرا امروز تماشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند
شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند


گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردن

ای گل تازه که بویی زوفا نیست تو را ... خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را ... التفاطی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را ... تا اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود ... جان من این همه بی باک نمی باید بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی ... همره غیر به گلگشته گلستان باشی

هر زمان با دگری دست به گریبان باشی ... زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی ... یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد ... به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانه ی اغیار نمی باید بود ... غیر را شمع شب تار نمی باید بود

همه جا با همه کس یار نمی باید بود ... یار اغیار دل آزار نمی باید بود

تشنه ی خون من زار نمی باید بود ... تا بدین مرتبه خونخوار نمی باید بود

من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست ... موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد ... جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد ... هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

این ستم ها دگری با من بیمار نکرد ... هیچ کس این همه آزار من زار نکرد

گر زآزردن من هست غرض مردن من ... مردم و آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگ دلی دل به تو دادن غلط است ... بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است ... روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است ... جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم ... چون شود خاک بر آن خاک زارت باشم

مدتی هست که حیرانمو تدبیری نیست ... عاشق بی سر و سامانمو تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانمو تدبیری نیست ... خون دل رفته ز دامانمو تدبیری نیست

از جفای تو بدین سانمو تدبیری نیست ... چه توان کرد پشیمانمو تدبیری نیست

شرح درماندگی خود به که تقریر کنم ... عاجزم چاره ای من چیست چه تدبیر کنم

نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است ... گل این باغ بسی سر به روان بسیار است

جان من همچو تو غارتگر جان بسیار است ... ترک زرین کمر موی میان بسیار است

با لب همچو شکر تنگ دهان بسیار است ... نه که غیر از تو جوان نیست جوان بسیار است

دیگری این همه بیداد به عاشق نکند ... قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و می دانی تو ... به کمند تو گرفتارم و می دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو ... داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو ... از برای تو چنین زارم و می دانی تو

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز ... از تو شرمنده ای یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نو که آزرده شوم از خوی ات ... دست بر دل نهم و پا بکشم از کوی ات

گوشه ایی گیرم و من بر نیایم سوی ات ... نکنم بار دگر یاد قد دلجوی ات

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکوی ات ... سخنی گویم و شرمنده شوم از روی ات

بشنو پند مکن قصد دل آزرده ای خویش ... ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ای خویش

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم ... از سر کوی تو خودکام به ناکام روم

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم ... از پی ات آیم و با من نشوی رام روم

دور دور از تو من تیره سرانجام روم ... نبود زهره که همراه تو یک گام روم

کس چرا این همه سنگین دل و بد خو باشد ... جان من این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی ... یار شو با من بیمار چه می پر هیزی

چیست مانع ز من زار چه می پرهیزی ... بگشای لعل شکر بار چه می پرهیزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می پرهیزی ... نه حدیثی کنی ازهار چه می پرهیزی

که تو را گفت که به ارباب وفا حرف مزن ... چین برافروزن و یکبار به ما حرف مزن

درد من کشته شمشیر بلا می داند ... سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکن ام ساکن صحرای فنا می داند ... همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم همه کس طوق مرا می داند ... عاشق همچو من از نیست خدا میداند

چاره ای من کن و مگذار که بیچاره شوم ... سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت ... چهره آلوده به خونابه جگر خواهم رفت

تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت ... گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت

نه که این بار تو هر بار دگر خواهم رفت ... نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوی تو با خاک برابر باشم ... چند آمال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو بقدر از همه کمتر باشم ... از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم

میروم تا به سجود بت دیگر باشم ... باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو از تو کشم ناز و تقابل تا کی ... طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

سبزه ای دامن نسرین تو را بنده شوم ... ابتدای خط مشکین تو را بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تو را بنده شوم ... گره بر ابروی پر چین تو را بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تو را بنده شوم ... طرز محجوبی و آیین تو را بنده شوم

اله اله ز که این قائله اندوخته ایی ... کیست استاد تو اینها ز که آموخته ایی

این همه جور که من از پی هم می بینم ... زود خود را به سر کوی عدم می بینم

دیگران راحت و من این همه غم می بینم ... همه کس خرم و من درد و الم می بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم می بینم ... هستم و آزرده و بسیار ستم می بینم

خورده بر حرف درشت من آزرده مگیر ... حرف آزرده درشتانه بود خرده مگیر

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم ... از تو قطع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم زجفای تو حکایت نکنم ... همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد و نهایت نکنم ... خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

خوش کنی خاطر وحشی بنگاری سهل است ... سوی تو گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است

با سلام به شما دوستان و همراهان بنده حقیر امروز اومدم بگم که به سلامتی تونستم داستان نفیرن به عشق به عاشقی را به اتمام برسونم اما در حال حاظر به صورت دست نوشته هستش البته سعی میکنم امروز به صورت تایپ شده در اختیارتون بذارم اگه وقت کردم. البته اینم بگم که دست سحر خانوم هم درد نکنه که دیر رسید البته می شه گفت نرسید.اما به هر حال تموم شد.منتظر باشید تا بخونیدش.

نظر یادتون نره دربارش نظر بدین با تشکر مهدی (مشکی پوش)

سلام به شما دوستانم که من را تا حالا تنهام نزاشتین به خدمت شما رسیدم تا بگو که من به زودی به کمک یکی از دوستان به می خوام یک داستانی را بنویسم که نامش هست نفرین به عشق به عاشقی.منتظر نظراتتون هستم واسه کمک به نوشتن داستان.

زندگی رسم خوش آیندی است،زندگی رسم خوش آیندی است،زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ، زندگی پرشی دارد اندازه عشق،زندگی چیزی نیست که لب تاخچه از عادت من و تو برود،زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد،زندگی صوت قطاریست که در خواب پلی می پیچد، زندگی گل به توان عبدیت،زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست،زندگی هندسه ساده تکرار نفسهاست،هر کجا هستم باشم،هر کجا هستم باشم،آسمان مال من است،هنجره،فکر،هوا،عشق،زمین،مال من است،آری آری، زمین زیباست.زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست،گربیافروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست،ورنه خاموش هست و این خاموشی گناه ماست

سلام.سلامی به گرمی گرمایی که پیراهن مشکی تو تابستون از خورشید جذب می کنه.راستی ببخشید که این یکی دو ماهو نبودم و داستانهای جدید را بهتون نرسوندم اما الان که اومدم.اخه سرم خیلی شلوغ بود و نمی تونستم بهتون مطلب بنویسم.راستی یکی از رفیقها ازم چندتا داستان جدید خواسته بود باشه.براتون می نویسم اما بعد از خرداد ماه که امتحانات تموم شد.اخه الان فصل فصل امتحانات و اضطراب امتحان.راستی براتون بگم از امتحانات که چجوری یکی یکی خرابشون می کنم و میرم جلو.امتحان اول که دینی بود که به خواست خدا تونستم بنویسم اونم چجوری اخه سوالهاش خیلی چرت بود اون همه سوال اون هم از خودش.یعنی همه سوالهارو از خودش داده بود سوالهای من درآوردی.اما من هم طبق معمول حس داستان نویسیم گل کرد وتوی جوابهای سوالها از تاریخ زدم و از روانشناسی در اومدم و جواب سوالهای دینی رو دادم.

امتحان دوم که استاتیک بود کلا همه خراب کرده بودن.طوری که شاگرد اولمون می گفت به زور میتونم ١٢ بگیرم خود من هم به زور میتونم ٨ بگیرم تا با تبصره قبول بشم.

امتحانهای بعدی هم همینطوری گذروندیم اما امتحان سازه های بتنی رو گل کاشتم.طوری که هر کی از جلسه امتحان میومد بیرون میگفت اون کسی که این سوالهارو گرفته بود ان شاالله خدا اونو به خواسته هاش برسونه.

در ضمن من از دست بعضی رفقا دلگیرم چنو میانو میرن اما نظر نمیدن.نظر بدین خوب میشه ها.راستی بهتون نگفتم اخه یادم رفت بگم یه داستان جدید شرو کردم می نویسم تا دوسه روز دیگه اماده می شه.تا چند روز دیگه خداحافظ(مشکی پوش)